Twoja Gazeta

Z Juliuszem Kamilem, wokalistą i gitarzystą zespołu Bliss, rozmawia Jerzy Uklejewski

– Śpiewałeś w chórku Maryli Rodowicz. Jesteś założycielem wielu muzycznych projektów, m.in. zespołu GandahaR i teraz nowej grupy, zespołu Bliss. Widać, że jesteś obyty ze sceną.
– Jakoś daję sobie radę. Jestem zodiakalnym strzelcem i żadnej pracy się nie boję.

– Jaka jest geneza powstania grupy Bliss?
– Zespół Bliss w prostej linii genealogicznej powstał z zespołu GandahaR – tworzą go muzycy wcześniej związani z tym zespołem, czyli dalej jesteśmy razem. Mieliśmy okazję przez trzy sezony tworzyć oprawę muzyczną programu „Jazda figurowa”, prowadzonego przez Michała Figurskiego w stacji TV4.

– Czyli zespół GandahaR już nie istnieje?
– GandahaR jest w tak zwanym uśpieniu. Zmieniło się nasze podejście do muzyki, do naszej rockowej żarliwości. Do rockowego brzmienia dołączyliśmy przebojowość. Uznaliśmy, że stosownym posunięciem będzie zmiana nazwy, która pozwoli przystosować to nasze nowe brzmienie do nowego zespołu. To się stało w wyniku współpracy ze znakomitym producentem Jasiem Kidawą. To on nauczył nas bardzo cennej rzeczy, że obok rockowej żarliwości, obok rockowego grania, powinna jeszcze zaistnieć melodia, która może uczynić piosenkę przebojową. Naszą muzyką chcemy dotrzeć do jak najszerszej publiczności.

– A co kryje się pod nazwą zespołu?
– Nazwę zespołu zaczerpnąłem z przepięknej ballady Petera Gabriela z 1991 roku. Tam jest taki fragment, który mówi o chwili zapomnienia, o chwili błogości, to jest taki stan, który sprawia, że rozpływamy się jak po orgazmie. Bliss to angielskie słowo, znaczy ono szczęście, błogość. A ponieważ tematyka płyty bezpośrednio nawiązuje do przeżyć damsko-męskich, relacji romantycznych, uznałem, że nazwa Bliss jest jak najbardziej adekwatna do tego, co teraz gramy.

– Twoje muzyczne początki z wielką sceną związane są z programem „Szansa na sukces”.
– Zostałem zwycięzcą tego programu z udziałem zespołu Lady Pank. Było fajnie, rockowo, a ja wystąpiłem z piosenką „Zostawcie Titanica”. To zwycięstwo pozwoliło mi zaistnieć na koncercie finałowym w Sali Kongresowej, a także na debiutach na Festiwalu w Opolu.

– Ukazała się debiutancka płyta grupy Bliss zatytułowana „One”. Tytuł odnosi się do „jeden” z angielskiego czy do nich, do kobiet?
– Dobrze, że zadałeś to pytanie. Nie wszyscy mnie o to pytają, a tytuł prowokuje do dyskusji na temat zespołu. Jeżeli ktoś to czyta jako „one” (jeden) i odczytuje, że to jest pierwsza płyta zespołu, to nam to absolutnie nie przeszkadza. Ale żeby ułatwić prawidłowe czytanie tytułu płyty, na okładce ujęliśmy mnóstwo kobiecych symboli, więc tą płytą kłaniamy się kobietom.

– W jakich klimatach utrzymane są utwory na tej płycie?
– Gramy przebojowy energetyczny rock. Udało nam się połączyć ogień z wodą, tak jak kiedyś Nirvana dawała ciężkie rockowe granie, ale ze znakomitą melodią, którą kiedyś każdy mógł zanucić. Zespół Bliss jest zespołem koncertowym, każdy może to sprawdzić, wchodząc na naszą stronę www.bliss.net.pl, tam można zobaczyć fragmenty koncertów. Na nasze koncerty przychodzą osoby, które już po drugiej zwrotce śpiewają z nami nasze piosenki. Nie chwaląc się, potrafimy stworzyć dobrą atmosferę podczas koncertu, a nasze utwory szybko wpadają w ucho, są chwytliwe. Nasz producent Jan Kidawa zrobił świetną robotę, wybierając z naszego repertuaru na płytę właśnie takie utwory, które spokojnie można nazwać przebojowym rockiem.

– Gdzie umiejscowić zespół, obok jakich polskich grup muzycznych?
– Najbliżej czulibyśmy się na półce obok Franka Sinatry… Nie, żartuję oczywiście, choć bardzo lubię słuchać jego piosenek. Obok jakich grup byśmy chętnie stanęli? Nie wiem… Takie szufladkowanie jest niezmiernie trudnym zadaniem. Blisko nam i do U2, i do Led Zeppelin, i trochę do Lady Pank, i do twórczości Stanisława Soyki. Myślę, że dajemy taki przyjemny rockowy koktajl, że wiele osób powinno po wysłuchaniu płyty powiedzieć, że znaleźli w niej coś dla siebie.

– Kto jest autorem tekstów?
– Wszystkie teksty napisałem ja, częściowo z pomocą mojej przyjaciółki z Krakowa Laury Werner, którą śmiało mogę nazwać Agnieszką Osiecką XXI wieku. Ona porządkuje moje myśli, jak to ładnie określiła: „zabiera się za czesanie moich myśli”. Wspólnie więc pracujemy nad tekstem, żeby był nie tylko komunikatywny, ale też ładny. Utwory z płyty „One” zebrane w całość są dla mnie rodzajem pamiętnika, w którym utrwaliłem te wszystkie piękne i mniej piękne ulotne chwile, które dane mi było przeżyć.
– Dziękuję za rozmowę.