Często podczas pracy z ustawami z zakresu prawa podatkowego napotykamy problem, gdyż interpretacja przepisów nie jest jednoznaczna, a często nawet stanowiska organów podatkowych są sobie przeciwne. Co w takiej sytuacji zrobić?
Z pomocą przychodzi sam ustawodawca, dając nam narzędzie, jakim jest indywidualna interpretacja podatkowa. Sama nazwa może być myląca, gdyż może wskazywać na mało pewne i niewiążące źródło. Interpretacja jednak to dokument, który nie tylko wiąże wnioskodawcę, ale również i organy podatkowe. Najważniejsze jest jednak to, iż rozwiewa nasze wątpliwości co do interpretacji przepisów.
Od 2007 roku minister finansów wydaje dwa rodzaje interpretacji: interpretacje ogólne oraz wyżej wspomniane interpretacje indywidualne. Stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydawać mogą również: wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta lub marszałek województwa, przykładowo w stosunku do podatku od nieruchomości.
Każdy może złożyć wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w jego sprawie. Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej składa się na druku urzędowym (ORD-IN). Osoba składająca taki wniosek do ministra zobowiązana będzie do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy i jej uzasadnienie prawne. Tylko wówczas można będzie odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeśli stanowisko wnioskodawcy zostanie uznane za prawidłowe. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska i uzasadnienie prawne.
Wniosek jest płatny. Opłata wynosi 40 zł za każdy przedstawiony stan faktyczny lub przyszły. Czekamy na wydanie takiej interpretacji nie dłużej niż 3 miesiące od dnia otrzymania wniosku przez organ. Należy jednak pamiętać, że do tego okresu nie wlicza się okresów opóźnień spowodowanych winą wnioskodawcy czy czasu na uzupełnienie braków formalnych.
Zastosowanie się wnioskodawcy do wydanej interpretacji nie może mu szkodzić, dlatego mówi się, że stanowi ona środek ochrony. Jednak zastosowanie się do niej osób trzecich już niekoniecznie może powodować takie same skutki. Interpretacja indywidualna dotyczy i chroni jedynie wnioskodawcę.