Ważne, by być aktywnym i nie myśleć o swojej chorobie, choć czasem nie jest łatwo.
Jako jedna z czterech finalistek w swojej kategorii, Spółdzielnia Socjalna 50+, która działa w Gdyni od 2007 r. i realizuje zadania z zakresu opieki i integracji środowiskowej dla osób chorych, niepełnosprawnych i marginalizowanych zawodowo, otrzymała nagrodę pieniężną w wysokości 10 tysięcy złotych, ufundowaną przez Fundację BGŻ, oraz statuetkę przygotowaną przez członków warszawskiej Fundacji „Grupa Nowolipie”.
- Mamy dużo siły w sobie. Nagroda bardzo nas ucieszyła, ale przy okazji zastanawiamy się, czy zdobywca pierwszej nagrody , czyli Spółdzielnia Socjalna "Integracja", która powstała w 2010 roku, wytrwa cztery lata, tak jak my. Uważamy, że jest odniosłyśmy sukces na rynku pracy, który obecnie niechętny jest do zatrudniania kobiet w wieku 50+ - mówi Grażyna Skorupka, członek Spółdzielni Socjalnej 50+.
Droga do sukcesu
Początkowo członkinie Stowarzyszenia Amazonek Gdyńskich spotykały się na kawie i pogawędkach w Klubie Amazonek, mieszczącym się w Spółdzielni Mieszkaniowej „Karwiny”.
- To wspaniała rzecz, że możemy się tu spotkać i razem przetrwać ten trudny czas. Tu można przyjść i być sobą. To lepsze niż jakakolwiek terapia w renomowanej klinice – mówiły wówczas zgodnym chórem.
Jednak, po jakimś czasie, niektórym z nich przestało to wystarczać. Podjęły wyzwanie, aby zaktywizować siebie i inne kobiety z Karwin. Zaczęły od zajęć fitness. Grażyna Skorupka, dziś dusza biznesu, namówiła koleżanki, by wziąć udział w konkursie na organizację czasu wolnego „Gdynia 55+”, przeznaczonego dla kobiet po pięćdziesiątce, które na skutek choroby straciły dotychczasowe zatrudnienie. Amazonki z Karwin były bezkonkurencyjne i wygrały. W lipcu 2007 roku wzięły się ostro do pracy i założyły Spółdzielnię Socjalną 50+. Pomysłodawczynią przedsięwzięcia była Grażyna Skorupka, która wykorzystała swoje wieloletnie doświadczenie w Spółdzielni Inwalidów, gdzie przed chorobą pracowała jako księgowa. Pozostałe członkinie spółdzielni wykonywały wcześniej różne zawody. Są wśród nich chemiczka, inżynier przetwórstwa żywności, inżynier elektronik, ekonomistka i dodatkowo jeszcze jedna księgowa. Opanowały więc szybko obowiązujące przepisy i zaczęły działać.
Pracy nigdy dość
Pierwsze zlecenie otrzymały od miasta, gdyż zaproponowowały minimalną stawkę za roznoszenie ulotek. Na początku starczało tylko na paliwo, ale się nie zrażały. Oprócz tego, zajęły się także sprawowaniem opieki nad osobami starszymi i samotnymi, a impulsem do tego stała się śmierć mamy jednej z ich koleżanek. Początkowo lokatorzy pobliskich bloków byli nieufni, ale od czegoś trzeba było zacząć. Kiedy jedna z nich zdecydowała się skorzystać z opieki świadczonej przez członkinie spółdzielni, ruszyła lawina zleceń. Dziś pracy mają mnóstwo, ledwo starcza im czasu na swoje życie, na wizytę u lekarza czy zajęcia rehabilitacyjne. Ale nie narzekają, bo ta praca dodała im skrzydeł. Nadała sens ich życiu, dlatego bez wahania godzą się na to, by wypełniała je bez reszty. I chociaż nie zwsze samopoczucie pozwala na to, by wykrzesać jeszcze siły dla drugiego człowieka, wiedzą, że zawsze znajdzie się ktoś, kto czuje się jeszcze bardziej samotny, słabszy, niż one.
Choroba, nieszczęście paradoksalnie dają nam szansę, by zobaczyć drugiego człowieka. I chociaż czasem trudno zebrać siły, panie nie odpuszczają, a dla podreperowania zdrowia wyjeżdżają na turnusy rehabilitacyjne. Ostatnio były w Bukowinie Tatrzańskiej, nawiązały serdeczne przyjaźnie z osobami takimi jak one – kochającymi życie ponad wszystko. I powróciły do Gdyni, bo przecież i biznesu trzeba przypilnować, i dać nadzieję drugiemu człowiekowi.
Konkurs na Najlepsze Przedsiębiorstwo Społeczne Roku, organizowany przez Fundację Inicjatyw Społeczno-Ekonomicznych, to pierwsza tego typu ogólnopolska inicjatywa. Jej celem jest wsparcie najbardziej przedsiębiorczych podmiotów ekonomii społecznej poprzez promocję produktów i usług wysokiej jakości, konkurencyjnych rozwiązań marketingowych, innowacyjnych rozwiązań organizacyjnych i umiejętnego działania biznesowego dla realizacji celów społecznych.
Komentarze