Twoja Gazeta

Tak się złożyło, że w trzy dni po oddaniu do druku poprzedniego felietonu, media odtrąbiły sukces w postaci odkrycia sposobu na zakotwiczenie Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Zarówno budowla, jak i przyświecająca jej idea, nie podlegają standardowej erozji czasu, wracam więc do tematu. Zastrzegam przy tym, że nie jestem architektem, budowlańcem, ani kimś, kto się na tym zna, więc problem skomentuję na tzw. chłopski rozum.

Tegoroczna wiosna powitała nas pięknym słońcem i pierwszym powiewem sezonowej atmosfery. Na Monciaku otworzyły się pierwsze ogródki, tłumnie odwiedzane przez miejscowych spacerowiczów i weekendowych gości z kraju i z zagranicy.

I pomyśleć, że szczęście było tak blisko. Gdyby wszystko się udało, mielibyśmy nowego bohatera, który wedle romantycznych wzorców z latawcem rzucił się na słońce i wygrał.

Oglądam korespondencje z Grecji w dziennikach telewizyjnych i nie mogę wyjść z podziwu. Tysiące Greków protestuje na ulicach, są dziesiątki i setki rannych, pryskają szyby wystawowe sklepów, płoną samochody. O co chodzi tym dzielnym ludziom?

Matkę małej Magdy opinia publiczna, pod dyktando mediów, już osądziła. Sprawa ta od wielu tygodni zajmowała prasowe czołówki, bo też chodziło o życie dziecka rzekomo porwanego z wózka, a – jak się następnie okazało – pogrzebanego pod stertą gruzu. Sprawa wstrząsająca, bulwersująca. Przymiotniki można by mnożyć.

Wyniki kilku ostatnich wyborów parlamentarnych dowodzą, że młodzi Polacy w wieku od kilkunastu do dwudziestu paru lat są „niedoreprezentowani”, co oznacza, że w wyborach uczestniczy niewielka ich część, a w efekcie ich sprawy nie są właściwie reprezentowane w tworzeniu prawa i kierowaniu państwem.

Dość często, gdy wędruję z workiem śmieci obskurnymi schodami bloku, przypomina mi się prawdziwa historia sprzed wielu lat. True story przerobiona na zwykły kawał, wic. A było tak...

Piszę te słowa 22 grudnia. Wczoraj wszystkie serwisy informacyjne podały wiadomość o tragicznej śmierci pięciu polskich żołnierzy z naszych sił w Afganistanie. Ponurym paradoksem jest to, że żołnierze zginęli wykonując misję pokojową, zajmowali się przygotowaniem odbudowy zniszczonych w czasie wojny obiektów.

Zmęczony pracą, wracając do domu zjechałem z szosy na leśny parking by przez kilka minut pospacerować. Zimy i śniegu nie ma, powietrze czyste i rześkie, no i cisza przerywana jedynie odgłosami przejeżdżających samochodów. Relaks.

Czasy się zmieniają. I nasz styl życia też. Niepostrzeżenie. Centra handlowe, których budowy niemalże wszędzie oprotestowywały  lokalne społeczności, nie tylko zmieniły architekturę miast. Wbrew kasandrycznym przepowiedniom te molochy w większości nie stoją puste. Spacer po przeogromnej Galerii Bałtyckiej to czasem wielkie wyzwanie, gdyż trzeba się przeciskać wśród tłumu, jaki trudno spotkać gdzie indziej niż w hipermarkecie.